3. Sınıf 36. Hafta Haftalık Plan

Amaç: Masalı dikkatle dinlemesi; olayın başlangıç, gelişme ve sonucunu kendi sözcükleriyle açıklaması.

Masalın tam metni:

Eğitim yılının son haftalarından birinde, üçüncü sınıfın penceresinden içeri yaz güneşi doluyormuş. Öğretmenleri tahtaya büyük harflerle “Bu yıl hangi anı hatırlamak istersin?” yazmış. Masanın üzerine renkli kâğıtlar, boya kalemleri ve küçük bir kutu koymuş. Kutunun henüz adı yokmuş.

Defne hemen parmağını kaldırmış: “Ben bahçede arkadaşlarıma yeni bir oyun öğrettiğim günü hatırlamak istiyorum.” Baran ise “Ben ilk kez sınıfın önünde şiir okuduğum günü,” demiş. Eylül sessizce bir resim çizmiş. Resminde sınıfın penceresi, bir saksı ve küçük bir filiz varmış. Herkes birbirinden farklı bir anı seçiyormuş.

Öğretmen, “Yalnızca çok büyük olayları düşünmek zorunda değilsiniz,” demiş. “Bazen küçücük bir an da aklımızda kalır.” Bunun üzerine Can, teneffüste düşen arkadaşına yardım ettiği günü anlatmış. Derya ise bir etkinlikte önce yapamadığı kâğıt katlamayı sonra tekrar deneyerek tamamladığı anı seçmiş. Sınıfta bir süre sonra tatlı bir uğultu başlamış.

Kutunun çevresinde dolaşırlarken Derya, bir kâğıdı yanlışlıkla ters tutmuş. Üstündeki resim kimseye bir şey anlatmıyormuş; çevirince geçen kış hazırladıkları kâğıt kukla ortaya çıkmış. Defne “O gün kuklamın başı düşmüştü!” deyince birkaç kişi gülmüş. Baran da o provada cümlesini iki kez unuttuğunu hatırlamış. “Ben o kısmı yazmayacağım,” demiş. Eylül, “İstersen yazma. Ben de bazı anılarımı yalnızca kendime saklamak istiyorum,” diye cevap vermiş. Öğretmen küçük zarflar dağıtmış; paylaşmak istemeyenler kâğıdını kapalı koyabilecekmiş. Can, kendi anısını anlattıktan sonra zarfın üstüne bir gülen yüz çizmiş. Kutunun kapağı henüz kapanmamış ama herkesin ona koyacağı şeyin mutlaka yüksek sesle okunmayacağı belli olmuş. Bu rahatlıkla ilk kez sessizce duran birkaç öğrenci de kalemlerini eline almış.

Ancak Baran, kendi anısının daha heyecanlı olduğunu düşünerek “Şiir okumak, saksıya su vermekten daha önemli,” demiş. Eylül resmini yavaşça masaya bırakmış. Öğretmen çocuklara dönüp “Bir anının değerini kim belirler?” diye sormuş. Defne, “Onu yaşayan kişi,” diye cevap vermiş. Baran, Eylül'e bakmış ve “Saksını neden çizdin?” diye sormuş.

Eylül gülümseyerek anlatmış: “O gün herkes filiz çıkmayacak sanıyordu. Ben bir hafta boyunca bekledim. İlk yeşil yaprağı görünce çok sevinmiştim.” Baran başını sallamış: “Ben de şiir okurken çok heyecanlanmıştım. Demek ikimiz de beklediğimiz bir şeyi yaptık.” Çocuklar anılarını karşılaştırarak yarışmak yerine birbirlerinin hikâyelerini dinlemişler.

Öğretmen kutunun üstüne bir başlık yazmalarını istemiş. “Başarı kutusu” diyen olmuş, “Oyun kutusu” diyen de. Sonunda herkesin anısını kapsayacak bir isim bulmuşlar: “Birlikte Yaşadıklarımız.” Çocuklar ister resim, ister birkaç cümle, ister tek bir kelime yazarak anılarını içine koymuş. Hiç kimse özel bir anısını paylaşmaya zorlanmamış.

Kutunun yanına gelecek yıl için küçük dilekler de eklemişler. Defne yeni oyunlar öğrenmek, Baran başkalarını daha sabırla dinlemek, Eylül ise yeni bir bitki yetiştirmek istiyormuş. Öğretmen kutuyu kapatmadan önce “Birlikte denedik, bazen yanıldık, yeniden başladık ve eğlendik,” demiş. Çocuklar kendi dileklerini kutuya bırakmış.

Son dersin sonunda sınıfı toplarken kutuyu güvenli bir rafa koymuşlar. Bir sonraki yıl tekrar açmak üzere öğretmene teslim etmişler. Pencereden gelen yaz ışığı kutunun kapağına vurmuş. Defne, “İçinde çok farklı şeyler var ama hepsi bizim sınıfımızdan,” demiş.

Kutuyu rafa yerleştirdikten sonra Baran dönüp Eylül’ün saksısına baktı. Yeni yapraklardan biri pencereye uzanmıştı. “Bunu da hatırlayacağım,” dedi.

Dinleme sonrası: Masalı dinledikten sonra: 1. Eylül neden filiz anısını seçti? 2. Sınıf kutuya neden “Birlikte Yaşadıklarımız” adını verdi? Seçmeli çalışma: Masaldaki bir sahneyi çiz, canlandır veya yeni bir ayrıntıyla anlat. Katılım gönüllüdür.

Amaç: Yıl boyunca öğrendiği oyunları hatırlayıp başkalarına açıkça anlatması.