3. Sınıf 4. Hafta Haftalık Plan

Amaç: Masalı dikkatle dinlemesi; olayın başlangıç, gelişme ve sonucunu kendi sözcükleriyle açıklaması.

Masalın tam metni:

Bir bahar sabahı rüzgâr, akçaağaçların arasından geçip küçük bir tohumu okul bahçesinin kenarına bırakmış. Tohumun çevresi kuruymuş; üstünde de ayak izleri varmış. Toprağa tutunmaya çalışmış ama gelip geçenlerin onu ezmesinden korkmuş.

Tohumu ilk fark eden, yiyecek arayan Kıtır adlı karınca olmuş. “Bu taşın yanında kalırsan seni kimse görmez,” diye düşünmüş. Arkadaşlarını çağırmış. Karıncalar tohumun çevresine küçücük çakıl taşları dizmiş. Taşların arasını açık bırakmışlar ki yağmur suyu toprağa ulaşabilsin. Ne var ki o gün yağmur yağmamış.

Öğle arasında Elif adlı bir çocuk yerdeki taş halkasını görmüş. Önce bunun bir oyun olduğunu sanmış. Yaklaşınca ortadaki tohumu fark etmiş. “Burada bir şey büyümek istiyor galiba,” demiş. Öğretmenine danışıp küçük bir sulama kabı getirmiş. Kabı birden boşaltmamış; toprağın nemini kontrol edip azıcık su vermiş.

Elif, sınıfa döndüğünde cebinde küçücük bir taş taşıyormuş. Yan sırasındaki Nisa taşı görünce “Yeni oyunumuz bu mu?” diye sormuş. “Hayır, bahçede bulduğum bir tohumu korumaya çalışıyoruz,” demiş Elif. Teneffüste dört çocuk birden sulama kabını kapmak istemiş. Biri “Önce ben!”, öteki “Ben daha çok su getiririm!” diye seslenmiş. Elif kabı yere bırakmış. “Sırayla bakabiliriz ama toprağa dört kez su dökmek zorunda değiliz.” Öğretmen, bir çubuğun ucuyla toprağın yüzeyine dokunup nemli olup olmadığını göstermiş. Çocuklar sırayla gözlemci, çizimci ve sulama sorumlusu olmaya karar vermişler. Nisa, tohumun bulunduğu köşeyi resmine eklerken kocaman bir ağaç çizmiş. Elif gülmüş: “Biraz erken değil mi?” “O zaman şimdilik küçücük çizeyim,” demiş Nisa, silgisini arayarak.

Ertesi gün Elif, yanında arkadaşı Bora'yla gelmiş. Bora “Her gün koca bir kova dökelim, çabucak büyür!” demiş. Elif başını sallamış: “Her bitkinin ihtiyacı farklı. Önce toprağa bakalım.” Öğretmenleri, gereğinden fazla suyun da bitkiye zarar verebileceğini anlatmış. Çocuklar bir gözlem çizelgesi hazırlayıp toprağın durumunu not etmiş.

Günler geçmiş. Bir sabah taşların arasından incecik, yeşil bir filiz yükselmiş. Kıtır karınca sevinçten antenlerini oynatmış. Elif, “Ben suladığım için büyüdü!” deyivermiş. Bora da “Ben çizelge hazırladım!” demiş. Tam o sırada ağaçların arasından gün ışığı filizin üzerine düşmüş. Çocuklar birbirlerine bakıp gülmüşler. Toprak, su, güneş ve dikkatli bakım olmadan bu küçük sürpriz ortaya çıkamazmış.

Bir hafta sonra rüzgâr sert esmiş. Filizin yanında biriken yapraklar onu örtmüş. Elif ve Bora öğretmenleriyle birlikte yaprakları dikkatle kenara almış, taş halkasının bozulmadığını kontrol etmiş. Kıtır ve arkadaşları da o sırada kendi yollarına devam etmiş. Hiç kimse filizi çekiştirip ne kadar uzadığını ölçmeye kalkmamış.

Yaz başında filizin iki yeni yaprağı çıkmış. Elif bahçeye küçük bir kart koymuş: “Lütfen basmayın. Burada yeni bir bitki büyüyor.” Kartın altına kendi adını tek başına yazmamış; “Bahçemizin ortak emeği” demiş. Bora kartı okuyunca, “Bir tohum bize bir sürü şeyi öğretti,” diye fısıldamış.

Elif ertesi gün bahçeye indiğinde filizin yanında yeni bir yaprak gördü. Koşup herkesi çağırmak istedi; sonra eğilip bir süre sessizce baktı.

Dinleme sonrası: Masalı dinledikten sonra: 1. Tohumun büyümesine hangi etkenler yardımcı oldu? 2. Elif sulama miktarını neden kontrol etti? Seçmeli çalışma: Masaldaki bir sahneyi çiz, canlandır veya yeni bir ayrıntıyla anlat. Katılım gönüllüdür.

Amaç: Bir nesneyi yaratıcı biçimde canlandırması ve arkadaşını dinlemesi.