2. Sınıf 15. Hafta Sınıf Defteri

Amaç: Riskleri fark etme ve yardım isteme.

Amaç: Esma ve Cem’in kırık salıncağa ilişkin güvenli kararlarını inceleme; başka oyun seçenekleri düşünme.

Masalın tam metni:

Mahallenin parkında, kestane ağacının yanında iki salıncak vardı. Birinin zincirinde sarı bir kurdele bağlıydı. Ötekinin oturağı biraz yana eğilmişti. Esma o gün parka geldiğinde kurdeleli salıncakta boş yer gördü ama arkadaşı Cem, diğerine doğru yürüdü.
“Buna binmeyelim,” dedi Esma. “Bir yanı eğri.”
Cem oturağı eliyle yokladı. “Düzelir belki,” diye mırıldandı. Salıncağı sallamadı; Esma’nın yüzündeki ifadeyi görünce geri çekildi.
Parkın öbür ucunda görevli Hasan Bey yaprakları topluyordu. Esma koşmadan yanına gidip durumu anlattı. “Oturak yamuk. İçine binmedik. Bir bakar mısınız?”
Hasan Bey yanlarına geldi. Zincirin bağlantısını kontrol etti, sonra başını salladı. “Bunu kullanmamalısınız. Onarılması gerekiyor.” Salıncağın çevresine görünür bir uyarı şeridi çekti ve ilgili birime haber vereceğini söyledi. Esma şeride baktı. “Şimdi herkes anlayacak mı?”
“Şerit görenleri uyarır, ama ben yine de park sorumlusuna bildireceğim,” dedi Hasan Bey. “Siz de arkadaşlarınız gelirse söyleyebilirsiniz.”
Esma, park görevlisine haber verdikten sonra bir süre ne yapacaklarını bilemedi. Kırık salıncağı kurcalamak istemiyordu; ama uyarıyı duymayan çocuklar olabileceğini düşünüyordu. Cem, “Buraya kocaman ‘GİRME’ yazalım,” dedi. Esma, “Biz kendi başımıza işaret koyarsak rüzgâr uçurabilir,” diye karşılık verdi. Görevliyle konuşup görünür uyarı şeridinin doğru yere çekilmesini beklediler. Hasan Bey, salıncağın zincirini kontrol ederken çocukların uzakta kalmasını istedi. Onlar da yandaki banktan izledi. Esma, tamir etmenin yetişkinlerin işi olduğunu düşündü. Cem ise salıncağa daha önce binmiş birinin nasıl fark etmediğini merak etti. Bu sorunun cevabını bulamadılar. Ama sonraki gün parkı kullanırken önce sağlamlığı gözle kontrol etmeye karar verdiler. Cem, “Böyle yapınca salıncağı kaçırmış olmuyoruz,” dedi. “Bir süre bekliyoruz sadece.”
Cem biraz bozulmuştu. Parka salıncak için gelmişti. “O zaman hiçbir şey yapmayalım mı?” dedi.
Esma etrafa baktı. Düz bir yürüyüş yolu, banklar ve küçük bir çim alan vardı. “İstersen gölge oyunu oynayalım. Kestanenin gölgesi uzun.”
Cem önce istemedi, sonra kendi gölgesine eğilip kollarını açtı. “Bak, ben dev bir kuşum.” Esma iki elini başına götürüp tavşan kulağı yaptı. Güneş bulutun arkasına girince gölgeleri silindi. “Kuş kaçtı!” diye bağırdı Cem. İkisi birden güldü.
Biraz sonra parka iki küçük çocuk geldi. Salıncağın yanına yöneldiler. Esma, “Bu bozuk, görevli onarım için işaret koydu,” dedi. Çocuklardan biri sarı kurdeleli salıncağa geçti; diğeri bankta bekledi. Birlikte sırayı değiştirdiler.
Cem eve dönerken geriye baktı. Kırık salıncak hâlâ yerindeydi; onarım sihirli biçimde gerçekleşmemişti. “Yarın düzelir mi?” diye sordu.
“Bilmiyorum,” dedi Esma. “Hasan Bey haber vereceğini söyledi. Gelince yine kontrol ederiz.”
Ertesi gün parkın girişinde küçük bir bakım duyurusu gördüler. Salıncak onarım için geçici olarak sökülmüştü. Cem, “İyi ki oturmadık,” dedi. Esma bunun üzerine uzun bir konuşma yapmadı. Güneşli yola baktı; kuş gölgesi yapacak başka bir yer bulmuştu bile.

Dinleme sonrası: Sohbet: Salıncakta hangi tehlike fark edildi? Çocuklar neden kendileri tamir etmedi? Salıncak olmadan hangi oyun ortaya çıktı? Seçmeli çalışma: Güvenli bir parkın iki özelliğini resmet. Sözel yanıt, çizim veya canlandırma seçilebilir; kişisel deneyim paylaşımı zorunlu değildir.