2. Sınıf 35. Hafta Sınıf Defteri

Amaç: Emeği görünür kılma, estetik düzen ve öz değerlendirme.

Amaç: Sarp’ın yıl içindeki denemelerini ve ortak emekle hazırlanan yıldızı fark etme; süreci görünür kılma.

Masalın tam metni:

Yıl sonu sergisi için sınıfın arka duvarına büyük bir pano asılmıştı. Panonun kenarında kâğıttan yıldızlar vardı; her yıldızın üzerinde bir etkinlik adı yazıyordu. Bir tek yıldız boş kalmıştı. Öğretmen, “Bu yıldızı neyle doldurmak istersiniz?” diye sorunca herkes aynı anda konuşmaya başladı.
“Resimlerimiz!” dedi Ela. “Bahçedeki oyunlarımız!” diye bağırdı Deniz. Arka sıradaki Sarp, “Ben hiçbir şey yapmadım ki,” diye mırıldandı.
Ela şaşırdı. “Geçen ay kulenin devrilmesini sen engellemiştin.”
“O kule zaten kötüydü,” dedi Sarp. O gün bloklardan yaptıkları yapı yıkılmış, herkes üzülmüştü. Sarp sonra daha geniş bir taban önerip kulenin yeniden kurulmasına yardım etmişti. Ama bunu sergilenmeye değer görmüyordu.
Öğretmen bir kutu çıkardı. İçinde etkinliklerden kalan küçük parçalar vardı: bir renk kartı, yarım kalmış bir desen, oyun kurallarını yazdıkları buruşuk bir kâğıt. “Bunlara bakınca hangi anları hatırlıyorsunuz?” diye sordu.
Deniz buruşuk kâğıdı aldı. “Burada yeni kural yazmıştık. Ama sonra çok zor olduğunu anlayıp değiştirdik.”
Ela, “Ben o gün resmi bitirememiştim,” dedi. Yarım desen kartını kaldırdı. Sarp, “Ben senin yanına oturup bir renk daha denemiştim,” diye hatırlattı. Ela gülümsedi. “Evet. Sonra resmi iki parçaya ayırmıştık.”
Çocuklar panoya yalnız bitmiş ürünleri değil, küçük denemeleri de koymaya karar verdi. Ama herkesin çalışmasıyla ilgili söz hakkı olmalıydı. Sarp kendi kule fotoğrafının konmasına önce karşı çıktı. Öğretmen, “Konmayabilir,” dedi. “İstersen yalnızca bir kule resmi çizebilirsin.” Sarp düşündü. Sonunda geniş tabanlı küçük bir kule çizdi ve yıldızın bir köşesine yapıştırdı.
Sergi öncesi çocuklar yıldızları asarken duvarda yer kalmadı. Deniz bir yıldızı ötekine yapıştırmayı önerdi. Ela bunun altındaki çizimi kapatacağını söyledi. Öğretmen panoyu biraz aşağı taşımalarına yardım etti; çocuklar yıldızları yeniden sıraladı. Sarp kendi yıldızını en üst köşeye asmak istemedi. “Oraya herkesin kolay görebileceği bir şey koyalım,” dedi. Ela büyükçe bir başlık hazırladı, Deniz de yıldızların yanına küçük yön okları çizdi. Son denemede bazı kâğıtlar gevşeyip düştü. Çocuklar gülüşerek onları yeniden yapıştırdı. Ortaya kusursuz bir pano çıkmadı; bir yıldız hafif yamuktu, bir başlık diğerinden büyüktü. Yine de herkes kendi seçtiği bölümün yerini biliyordu. Sarp, “Şu boş köşe de kalsın,” dedi. “Belki sergi gününde yeni bir şey eklemek isteriz.”
Pano tamamlandığında son yıldızın üzerinde tek bir çocuğun adı yoktu. Herkes farklı bir ayrıntı eklemişti. Ela yarım desenini, Deniz değiştirilen oyun kuralını, Sarp kule çizimini koydu. Diğer çocuklar da gönüllü olarak küçük işaretler yaptı.
Sergiye gelen veliler yıldızın önünde durup “Bu neyin yıldızı?” diye sordu. Ela açıklamaya başladı ama sonra Sarp’ı işaret etti. Sarp, “Bu yıl bir sürü şey denedik. Bazıları ilk seferde olmadı,” dedi. Ardından gülerek ekledi: “Bazıları ikinci seferde de olmadı.”
Öğleden sonra pano sökülürken yıldızlardan biri yere düştü. Sarp onu kaldırıp düzeltmek istedi; kenarı hafifçe kıvrılmıştı. “Böyle kalsın,” dedi Ela. “Bu yıldızın da başına bir şey geldi.” Yıldızı yeniden panoya yapıştırdılar. Ertesi sabah sınıf biraz boş görünüyordu. Ama duvardaki son yıldız hâlâ yerindeydi; kâğıdın kıvrık kenarı ışıkta küçük bir gölge yapıyordu.

Dinleme sonrası: Sohbet: Sarp neden bir şey yapmadığını düşündü? Son yıldıza hangi küçük denemeler eklendi? Yıldızın kıvrık kenarı neden bırakıldı? Seçmeli çalışma: Bitmiş bir ürünün yanında bir denemeni de gösterecek mini sergi planla. Sözel yanıt, çizim veya canlandırma seçilebilir; kişisel deneyim paylaşımı zorunlu değildir.