2. Sınıf 7. Hafta Sınıf Defteri

Amaç: Millî sembollere saygı ve ortak yaşam kültürünü fark etme.

Amaç: Nisan’ın zarar gören uçurtmasını arkadaşlarıyla onarma sürecini izleme; ortak emeği fark etme.

Masalın tam metni:

Okul bahçesine sabah erkenden uzun bir ip gerilmişti. Çocukların hazırladığı kırmızı beyaz süsler ipe asılacaktı. Nisan, sınıfın küçük uçurtmasını getirmekle görevliydi. Evde babasıyla yaptığı uçurtmanın kuyruğunda kırmızı ve beyaz kurdeleler vardı. Tam kapıdan girerken kuvvetli bir rüzgâr esti; uçurtma elinden kaydı, bahçede iki takla atıp çamurlu toprağın üzerine düştü.
“Eyvah, kuyruğu!” dedi Nisan. Kurdelelerden biri kopmuş, kâğıdın köşesi yırtılmıştı.
Arkadaşı Burak eğildi. “Yenisini yaparız.”
“Ama benimkiydi,” dedi Nisan. “Babamla dün gece uğraştık.”
Burak ayağa kalktı. “Yeniden yapacağız derken seninkini atacağız demedim ki.”
Nisan uçurtmayı dikkatle kaldırdı. Sınıfa girince öğretmenleri, “Onarmak ister misin, yoksa bugün başka bir süs mü hazırlarsın?” diye sordu. Nisan önce susup düşündü. Uçurtmayı tamir etmek istiyordu ama tek başına yetişemeyeceğini de biliyordu.
Masalardan biri küçük bir atölyeye dönüştü. Ece, uçurtmanın yırtık köşesine şeffaf bant getirdi. Burak, kurdeleleri sıraya dizdi. Nisan eski kuyruğun düğümünü çözdü. Kurdeleleri yeniden bağladıklarında bir tanesi diğerlerinden kısa kaldı. “Böyle kalsın,” dedi Nisan. “Rüzgârda hepsi aynı uzunlukta olmak zorunda değil.”
Tam onarım bitti sandıkları sırada Nisan uçurtmanın küçük çubuğunun da yamulduğunu fark etti. Öğretmen sivri uçları kontrol edip güvenli biçimde kapattı. Burak ipi tutarken uçurtma bir yana eğildi. Ece, “Sanırım o tarafta bant fazla,” dedi. Birkaç parçayı yer değiştirip yeniden denediler. Bant bu kez Nisan’ın parmaklarına yapışınca Burak gülerek “Uçurtmadan önce bizi onaracaklar,” dedi. Nisan da güldü. Sonunda uçurtma dengede durdu. Nisan küçük bir etikete adlarını yazmayı önerdi; arkadaşları isterse adını ekleyebilecekti. Onarmak biraz uzun sürmüştü, ama hiçbiri yeni bir uçurtma yapmadıklarına üzülmüyordu. Burak uçurtmayı havaya kaldırıp birden indirdiğinde kâğıt hışırdadı. “Bir daha uçurmayalım, bugün duvarda dursun,” dedi Nisan. Ece kurdelenin ucunu düzeltirken daha önce kopan parçayı çöpe atmak yerine küçük bir zarfa koydu. Nisan zarfın üzerine “İlk denememiz” yazdı. Öğretmen, “İkinci denemede neyi değiştirdiniz?” diye sorunca Nisan uçurtmanın dengeli durduğu tarafa işaret etti. Burak da bandın az kullanılmasının işe yaradığını hatırlattı.
Öğretmen, bahçedeki bayrağı gösterdi. “Bugün hazırladığımız süslerde hangi renkleri kullandığımızı fark ettiniz mi?” Çocuklar kırmızıyla beyazı söylediler. Nisan, bayrağın da rüzgârda uçurtma gibi dalgalandığını fark etti; ama uçurtmanın bayrak olmadığını, bir sınıf süsü olduğunu biliyordu.
Tören saatine yakın rüzgâr yeniden çıktı. Bu kez uçurtmayı uçurmadılar; ipteki süslerin yanına dikkatlice bağladılar. Köşesindeki bant güneşte parladı. Burak işaret edip, “Bak, yara bandı gibi,” dedi.
Nisan güldü. “Uçurtmanın başına geleni anlatsa kimse inanmaz.”
Yanlarındaki birinci sınıflardan biri uçurtmayı gösterip “Bunu kim yaptı?” diye sordu. Nisan cevap vermeden önce Burak’a ve Ece’ye baktı. “Evde babamla başladım, okulda birlikte bitirdik.”
Günün sonunda süsleri toplarken uçurtmanın kısa kurdelesi yine havalandı. Nisan onu diğerlerinden ayırmadı. Uçurtmanın bir tarafı yamalıydı ama sağlamdı; üstelik artık bahçedeki rüzgârı tek başına karşılamıyordu.

Dinleme sonrası: Sohbet: Uçurtma kapıda ne oldu? Arkadaşları onarımda hangi işleri üstlendi? Kısa kurdele neden yerinde bırakıldı? Seçmeli çalışma: Yırtık bir kâğıt uçurtmayı güvenli biçimde nasıl onaracağını çiz. Sözel yanıt, çizim veya canlandırma seçilebilir; kişisel deneyim paylaşımı zorunlu değildir.