2. Sınıf 17. Hafta Sınıf Defteri

Amaç: Kitap seçme, ödünç alma ve paylaşma alışkanlığı.

Amaç: Nehir’in kitap merakını ve arkadaşının okuma hakkını gözetmesini izleme; merak uyandıran kapak tasarlama.

Masalın tam metni:

Nehir okul kütüphanesinden aldığı kitabı çantasından çıkardı. Kitap ince değildi; kapakta kocaman bir deniz feneri vardı. İçindeki öykünün yarısına kadar gelmişti. Tam deniz fenerinin ışığı söndüğünde kitap bitmemiş, zil çalmıştı. O gece meraktan bir türlü uyuyamamıştı.
Ertesi sabah teneffüste kitabı açtı. Yanına arkadaşı Efe geldi. “Ben de okumak istiyorum,” dedi.
“Daha bitirmedim,” dedi Nehir. Kitabı kendine çekti. Efe üzüldü ama bir şey söylemedi. Nehir, karşısındaki kişinin kırgınlığını gördü. “Bitirince verebilirim,” dedi. “İstersen kapaktaki deniz fenerini birlikte inceleyelim.”
Kapaktaki kıyıda iki küçük tekne vardı. Efe birinin yelkenini işaret etti. “Bence bu tekne kaybolacak.”
“Ben öyle düşünmüyorum,” dedi Nehir. “Çünkü üçüncü bölümde başka bir şey olmuştu.” Sonra durdu. Hikâyenin sonunu henüz kendisi de bilmiyordu. “Belki kaybolur,” diye ekledi.
Öğle arasında sessiz bir köşe buldular. Nehir iki sayfa okudu; Efe dinledi. Sonra yer değiştirdiler. Efe, henüz bazı kelimeleri hızlı okuyamadığı için uzun cümlelerde duraklıyordu. Nehir bitirmesini bekledi. Bir kelimenin anlamını ikisi de çıkaramayınca resme baktılar. Resimde deniz fenerinin çevresinde dönen martılar vardı.
Nehir kitabın sonuna yaklaşırken bir sayfada uzun bir sözcüğe takıldı. Annesi hemen söylemedi; sözcüğün önceki cümleyle ilişkisini düşünmesini istedi. Nehir sözcüğü hecelerine ayırdı, sonra cümleyi baştan okudu. Birden deniz fenerinin bekçisinin ne demek istediğini anladı. “Ben sözcüğü yanlış okumuşum,” dedi. Annesi gülümsedi. “Bazen geri dönüp okumak gerekir.” Nehir bir önceki sayfaya döndü; orada küçük bir ipucu gizliydi. Başta acele ettiği için fark etmemişti. Efe’ye kitabı verirken bunu söylemek istedi ama sonunu ele vereceğinden korktu. Onun yerine ayraç arasına boş bir kâğıt koydu. Efe isterse kendi merak ettiği sözcükleri o kâğıda not edebilirdi. Bu, ikisinin yeni bir okuma alışkanlığına dönüşecekti.
Tam öykünün en heyecanlı yerinde son ders zili çaldı. Efe kitabı kapatırken “Bir sayfa daha,” dedi.
“Ben de aynı şeyi düşünüyorum,” dedi Nehir. Ama otobüsü kaçırmak istemediği için kitabı çantasına koydu.
Akşam evde okuma sırası geldiğinde Nehir son bölümü annesiyle okudu. Işığın neden söndüğünü öğrendiğinde şaşırdı; ne Efe’nin ne de kendi tahmini tam doğruydu. Sabah Efe’ye sonucu anlatmak için acele etti, sonra vazgeçti. “Kitabı ona verince kendi bulsun,” diye düşündü.
Ertesi gün kütüphanenin ödünç verme masasında kitabı iade edip Efe’nin almasını bekledi. Görevli kitabın kayıt süresini kontrol etti; sıradaki okuyucu Efe’ydi. Kitabı kucağına alınca gülümsedi. “Sonunu söylemedin, değil mi?”
“Söylemedim,” dedi Nehir. “Yalnızca şunu söyleyebilirim: Martılar düşündüğünden daha önemli.”
Efe kaşlarını çattı. “Bu bile ipucu!” Nehir özür diledi, ikisi de güldü.
O gün Nehir başka bir kitap seçti. Kapağında hiçbir deniz feneri yoktu; bir tren penceresinden görünen sarı tarlalar vardı. İlk sayfayı açıp koltuğa oturdu. Birkaç dakika sonra dudaklarından aynı söz döküldü: “Bir sayfa daha...”

Dinleme sonrası: Sohbet: Nehir kitabı neden bırakmak istemedi? Efe’ye hikâyenin sonunu neden söylemedi? Ayraç ne işe yaradı? Seçmeli çalışma: Yeni bir kitap kapağına merak uyandıracak ama sonunu söylemeyen resim çiz. Sözel yanıt, çizim veya canlandırma seçilebilir; kişisel deneyim paylaşımı zorunlu değildir.