2. Sınıf 3. Hafta Haftalık Plan

Amaç: Duyguları fark etme ve uygun biçimde ifade etme.

Amaç: İdil’in kırgınlığının nasıl değiştiğini ve yanlış anlamanın konuşarak nasıl çözüldüğünü fark etme.

Masalın tam metni:

Yağmur önce usulca başladı. Sonra pencereye öyle hızlı vurdu ki İdil, sınıfın dışındaki çiçekleri seçemez oldu. Çıkış zili çaldığında kapının yanında üç şemsiye vardı: kırmızı, mavi ve sapında küçük bir ördek bulunan sarı şemsiye. Sarı olan İdil’indi. Annesi, “Ördeği takip edersen şemsiyeni kaybetmezsin,” demişti.
İdil şemsiyesini açmak için düğmeye bastı. Şemsiye ‘pat’ diye açıldı ama üç telinden biri içeri kıvrılmıştı. Bir yanı göğe, öteki yanı yere bakıyordu.
“Şemsiyen çok komik,” dedi Aras.
İdil’in yüzü ısındı. Bu sabah matematik defterini de evde unutmuştu. Şimdi şemsiye... “Komik değil!” diye çıkıştı. Aras geri çekildi. “Ben ördeği demiştim,” diye mırıldandı.
Öğretmenleri kapıdan, “Yağmur biraz hafiflesin, burada bekleyelim,” dedi. İdil şemsiyesini kapatıp çantasının yanına koydu. Ağlamak istemiyordu ama gözleri dolmuştu. Kırmızı şemsiyeli Ece yanına oturdu. “Geçen hafta benim botumun teki çamura saplandı,” dedi. “Herkes gülecek sandım. Sonra öğretmen botumu çıkarmama yardım etti.”
“Ben kızdım,” dedi İdil. “Hem şemsiyeye hem Aras’a.”
Ece, “Aras’ın neye güldüğünü bilmiyordum,” dedi. “Ona sorabilirsin. İstersen beklerim.”
Aras biraz ötede kırmızı, mavi ve sarı boyalarıyla bir kâğıda şemsiyeler çiziyordu. İdil yaklaştığında çizdiği sarı şemsiyenin üzerinde kocaman bir ördek gördü. Ördek, yağmur damlalarına bakıp şaşırmıştı.
“Bana mı güldün?” diye sordu İdil.
“Hayır,” dedi Aras. “Ördek sanki uçacak gibi duruyordu. Sen kızınca ne diyeceğimi bilemedim.”
İdil kâğıdı inceledi. “Ben de çok sinirlendim. Sabah beri her şey ters gidiyor.”
Aras mavi kalemi uzattı. “İstersen ördeğin etrafına göl çizebilirsin.”
Bekledikleri sırada İdil, ördekli şemsiyenin sapının nereden geldiğini anlattı. Küçükken bir pazarda görmüş, sarı rengini hemen seçmişti. Aras da kendi mavi şemsiyesini ilk açtığında rüzgârın ters çevirdiğini söyledi. “Benimki kocaman bir mantara benzedi,” dedi. Ece kırmızı şemsiyesini her yağmurda yanında taşımadığını itiraf etti; bazen arkadaşlarıyla okulun saçak altında yağmurun bitmesini beklemek hoşuna gidiyordu. Üçü dışarıdaki su birikintilerinin şekillerini izledi. Bir tanesi kedi kulağına, biri de yamuk bir patatese benziyordu. İdil patatese benzetilen birikintiye ilk kez gülünce Aras rahatladı. Birkaç dakika önceki kızgınlığı hiç olmamış saymadılar; sadece konuşmanın ardından aynı yağmura biraz farklı bakmaya başladılar.
Yağmur yavaşladı. Öğretmen şemsiyenin eğilmiş telini zorlamadan yerine yerleştirdi; yine de tam düzelmedi. “Bugünlük dikkatli kullanalım, evde bir büyüğünle kontrol edersiniz,” dedi. İdil şemsiyesini açtı. Sarı kumaşın bir köşesi hâlâ aşağı sarkıyordu. Bu kez gözüne biraz komik göründü.
“Ördeğim yorulmuş galiba,” dedi. Aras gülümsedi ama önce İdil’e baktı; onun da gülümsediğini görünce güldü. Üç çocuk, üç farklı şemsiyenin altında kapıdan çıktı. Yağmur dindiğinde İdil sarı şemsiyeyi kapatmadı hemen. Damlaların ördeğin gagasından tek tek düşmesini izledi. “Bugün biraz kızgındım,” diye düşündü. “Şimdi de biraz hafifledim.”

Dinleme sonrası: Sohbet: İdil ilk başta neye kızdı? Aras neye güldüğünü nasıl açıkladı? Şemsiyenin sarkan köşesi sonunda İdil’e nasıl göründü? Seçmeli çalışma: Bir şemsiyeye kendi hayalî desenini çiz; istersen komik bir ayrıntı ekle. Sözel yanıt, çizim veya canlandırma seçilebilir; kişisel deneyim paylaşımı zorunlu değildir.