1. Sınıf 27. Hafta Sınıf Defteri

Amaç: İyilik, yardımlaşma ve olumlu davranışı fark etme

Amaç: İyilik, yardımlaşma ve olumlu davranışı fark etme

Amaç: İyilik, yardımlaşma ve olumlu davranışı fark etme

Masalın tam metni:

Baharın ilk sıcak gününde Ada, sınıfın pencere önündeki saksıda minicik bir filiz gördü. Filiz geçen hafta yoktu. Ada hemen sulama kabına uzandı. Arkadaşı Cem, “Daha dün suladık,” dedi. Toprağa baktılar; hâlâ nemliydi.
“Ben ona yardım etmek istemiştim,” dedi Ada.
“Belki bugün yardım, su vermemektir,” diye karşılık verdi Cem.
Öğretmen, saksının bakım kartını gösterdi. Ada o gün yalnızca yeni yaprağı çizdi. Biraz sonra okul bahçesinde bir çocuğun yere düşen dosyasını gördü. Kâğıtlar uçuşuyordu. Ada hemen hepsini toplamaya başladı.
Çocuk, “Dur! Şu resim benim değil,” diye bağırdı. Ada elindeki kâğıda baktı. Gerçekten de üzerinde başka bir sınıfın adı vardı. Dosyanın sahibine “Hangilerini toplamamı istersin?” diye sordu. Çocuk iki resimli sayfayı gösterdi. Ada onları uzattı; öteki kâğıdı öğretmene teslim ettiler.
Teneffüste Cem sessizce oturuyordu. Ada yanına gidip, “Seninle oyun oynayayım mı?” dedi.
“Biraz dinlenmek istiyorum,” dedi Cem.
Ada bozuldu. “Ben arkadaşlık yapmaya çalışıyorum.”
Cem başını kaldırdı. “Biliyorum, teşekkür ederim. Ama şu anda oturmak istiyorum.”
Ada onun yanına oturup konuşmadan beklemedi; kendisi de oynamak istiyordu. “Ben bahçedeki çizgi oyununa gidiyorum,” dedi. “İstersen sonra gel.” Cem başını salladı.
Resim saatinde Ada'nın masasındaki boya kutusunun kapağı açıldı. Renkler yere yuvarlanınca Cem hemen yardım teklif etti. Ada, “Önce sarıyı ben bulayım, maviye sen bakar mısın?” dedi. İkisi yan yana eğilip kutuya geri koydular. Tam kalkacakları sırada masanın altından kırmızı kalem çıktı. Bu kalem Ada'nın değildi; üzerindeki işaret başka birine aitti. Öğretmene gösterip sahibine ulaştırdılar. Cem, “Sabah senin yardım istemeni bekledim, şimdi de ben sordum,” dedi. Ada gülümsedi. “Öyle daha kolay. Hangi renge ihtiyacım olduğunu biliyorum.” Kutunun kapağını bu kez kapatmayı unutmadı.
Öğleden sonra küçük bir öğrenci kalemtıraş arıyordu. Ada kendi kalemtıraşını uzatmadan önce izin istedi. Küçük öğrenci kalemini öğretmene uzattı; kalemtıraşı kullanmaya ihtiyaç duymadığı anlaşıldı. Ada gülerek kendi kutusunu kapattı.
Öğretmen küçük sınıf panosundaki “Yardım eli” resmini gösterdi. Ada, resimde elin bir soru işaretine uzandığını fark etti. “Önce soruyor,” dedi. Cem başını salladı. “Sonra da cevabı dinliyor.” Ada kendi resmine bir kulak ekledi.
Gün biterken saksının yanına döndü. Filiz hâlâ yerindeydi. Yeni yaprak biraz açılmış gibiydi ama belki de ona öyle gelmişti. Bakım kartına yalnız gördüğü şeyi çizdi.
Cem çantasını alıp yanına geldi. “Bahçede çizgi oyunu hâlâ var mı?” diye sordu.
“Bitti,” dedi Ada. “Ama yarın yeniden kurarız.”
İkisi kapıya yürürken Ada, sabah su vermediği filizi düşündü. “Bir şeye yardım etmek bazen onu kendi hâline bırakmak da olabilir,” dedi.
Cem güldü. “Ama saksıyı tamamen unutmak olmaz. Yarın toprağına bakarız.” Ada ertesi günün bakım kartını boş bıraktı; önce neye ihtiyaç olduğunu görmek istiyordu.

Dinleme sonrası: Sohbet: Ada filizi neden tekrar sulamadı? Hangi kâğıdı öğretmene verdi? Cem’in oyun istememesi ne anlama geliyordu? İsteğe bağlı etkinlik: Çocuklar örnek durumlarda “Yardım ister misin?” diye sorar; yanıt hayırsa kabul eder, yardım kendiliğinden dayatılmaz.

Amaç: İyilik, yardımlaşma ve olumlu davranışı fark etme

Nasıl oynanır: MEB “Yüz Yüze 100 Çocuk Oyunu”, Oyun 32. Seviye: Ana sınıfından itibaren her seviye. Oyuncu sayısı: En az 2 oyuncu. Araç-gereç: Mendil (isteğe bağlı). Sayışmayla seçilen ebe belirlenen çember içinde arkadaşlarını yakalamaya çalışır. Dokunulan çocuk yeni ebe olur. Oyun alanının dışına çıkılmaz; temas yalnız hafif dokunma şeklindedir.

Güvenli uygulama: Yakalama alanı öğretmen görüşünde sınırlandırılır; yürüyüş temposu ve dinlenme seçeneği tanınır.

Oyun kaynağı: MEB “Yüz Yüze 100 Çocuk Oyunu”, Oyun 32.