2. Sınıf 25. Hafta Sınıf Defteri

Amaç: Oyunda adalet, sınır ve sorumluluk ilişkisini fark etme.

Amaç: İki kapılı bahçede çocukların dinlenme ve oyun ihtiyaçlarını nasıl uzlaştırdığını keşfetme.

Masalın tam metni:

Sokaktaki küçük bahçenin iki kapısı vardı. Biri kestane ağacının yanında, öteki taş duvarın köşesindeydi. Bahçeyi sırayla sulayan çocuklar kapılara isim koymuştu: ‘Oyun Kapısı’ ve ‘Dinlenme Kapısı’. Her gün oyun başlarken Oyun Kapısı açılır, dinlenmek isteyenler öteki kapıdan banklara geçerdi.
Bir gün Deniz, “Ben iki kapıyı da açacağım,” dedi. “Böylece top daha kolay bulunur.”
“Burası yol kenarı,” diye uyardı arkadaşı Rüya. Top yanlış kapıdan çıkarsa yola yuvarlanabilirdi. Deniz bir an durdu. “O zaman oyun kapısını açık, diğerini kapalı tutalım,” dedi. Fakat beş dakika sonra dinlenmek isteyen küçük Elif kapalı kapının önünde kaldı.
“Buradan çıkamıyorum,” dedi Elif. Kapı kilitli değildi, yalnızca mandalı Elif’in yetişemeyeceği kadar yüksekti. Rüya gidip açtı. “Bu da olmadı,” diye düşündü.
Çocuklar topu bir kenara bıraktı. İki kapının arasına tebeşirle yol çizdiler. Oyun alanının sınırını büyükçe taşlarla işaretlediler; taşlar kimsenin ayağına takılmayacak kadar kenara kondu. Dinlenme alanına geçmek isteyenin yürüyerek kullanacağı yol açık kaldı. Topla oynarken ise yola bakan kapının önüne yetişkin gözetiminde güvenli bir sınır çizgisi yerleştirildi.
Deniz bu kez “Oyun daha küçük alanda olacak,” diye söylendi.
“Elif de çıkabilecek,” dedi Rüya.
Elif bankta otururken topu izledi. Bir süre sonra oyuna katılmak istediğinde Rüya ona topu yuvarlayarak verdi. Deniz, topun yere değmeden atılması gerektiğini söyleyecekti; sonra durdu. “İstersen ilk turda yuvarlayabiliriz,” dedi. Oyuncular kabul edince iki ayrı yöntemle denediler.
Akşamüstü yağmur çiselemeye başladı. Toprak kayganlaşınca öğretmenleri oyunu durdurdu. Çocuklar sığındıkları sundurmanın altında iki kapıyı yeniden konuştu. “İki kapı olunca herkes istediğini yapar sanmıştım,” dedi Deniz. “Ama bazen kapının nerede açıldığına da bakmak gerekiyormuş.”
Oyun durduğunda Deniz, “Bir tur daha oynasak çok az kaldı,” dedi. Öğretmen ıslanmaya başlayan zemini gösterdi. Bir öğrencinin ayağı hafifçe kayınca herkes durdu. Rüya, “Belki sınıfa dönüp yeni yolu kâğıtta çizeriz,” diye önerdi. Elif bu kez gözlemci kalmak istedi; çizimin başlığını seçti. Deniz ilk başta dışarı çıkmaya itiraz ettiği için biraz mahcuptu. Kalemi Elif’e uzattı. “İkinci kapıyı sen nereye koyarsın?” diye sordu. Elif, yolu daraltmadan açılabilecek başka bir yer işaretledi. Oyun bitmişti ama soruları bitmemişti: Herkesin geçebildiği ve kimsenin yola çıkmadığı bir bahçe nasıl çizilirdi? Rüya, “Çizimde kapıları yerleştirmek kolay, gerçek bahçede önce bir büyüğe sorarız,” dedi. Deniz başını salladı. Elif kendisi için dinlenme bankı da ekledi. Üçü çizimi sınıf panosuna asmadan önce öğretmenlerine gösterdi.
Rüya, “Bazen de çıkmak isteyene kapıyı açmak gerekiyor,” dedi. Elif elini kaldırdı. “Ben çıkmak değil, dinlenmek istemiştim. Sonra yine oynadım.”
Ertesi hafta bahçeye döndüklerinde tebeşir çizgileri silinmişti. Deniz ilk iş yeni bir yol çizmek istemedi. Önce Elif’e ve Rüya’ya baktı. “Bugün hangi oyunu oynuyoruz?” diye sordu. Kapılar aynı yerdeydi; fakat oyunu başlatmanın tek yolunun kapıları açmak olmadığını öğrenmişlerdi.

Dinleme sonrası: Sohbet: Deniz neden kapıyı açmak istedi? Elif için hangi sorun ortaya çıktı? Yağmur başladığında neyi değiştirdiler? Seçmeli çalışma: Oyun ve dinlenme alanı olan güvenli bir bahçe çiz. Sözel yanıt, çizim veya canlandırma seçilebilir; kişisel deneyim paylaşımı zorunlu değildir.